Książka napisana jest w znanym nam dobrze, pilipiukowym stylu, którego – mam nadzieję – nie muszę nikomu przybliżać. Czyta się ją szybko i lekko, a – przyznam się – że nawet przy drugim czytaniu ciężko było mi się od niej oderwać. Choć jest zdecydowanie poważniejsza od przygód słynnego egzorcysty Jakuba W., to jednak nie brakuje w niej poczucia humoru i nieraz zdarzyło mi się radośnie nad nią porechotać. Aczkolwiek najpoważniejszym jej atutem jest klimat szesnastowiecznej, siermiężnej rzeczywistości, który autor oddał – jak mi się wydaje – dość wiernie, a w dodatku bez zbędnych i męczących opisów. Czasami wręcz czułem smród rozkładających się zwłok z cmentarza albo pełnych nieczystości uliczek Nidaros (choć możliwe, że to jakiś niedojedzony przez moich współlokatorów ochłap właśnie osiągał w szafce pełnię swego rozkwitu). Oczywiście świat ten to nie tylko brud, smród i pluskwy w posłaniu, ale również bajeczna, nietknięta przyroda, którą również można poczuć z kart powieści. Mówiąc krótko – Oko Jelenia pozwala przenieść się w tamtą epokę i zobaczyć, że ona faktycznie żyje.