Dobra, przyznaję. Odkąd umarłem po raz trzeci, przestałem kogokolwiek kochać. Moje potwory gapią się na mnie przekrwionymi gałami, ale one też stały się tylko narzędziem. Już nie potrafię z nimi rozmawiać, nadawać im imion i czerpać przyjemności z przebywania w ich towarzystwie. Szczerze mówiąc, wszystkie są niedoskonałe. Nie mogą mnie bawić, bo zdaję sobie z tego sprawę. Przestały być moimi przyjaciółmi, chociaż wina nie leży po ich stronie. Czasem mam wrażenie, że na szpetnych pyskach maluje się smutek, a ślepia potrafią zalśnić wilgotnie, jakby pojawiał się w nich wyrzut. Nie bardzo umiem się tym przejąć. Przykro mi, chłopaki. Straciłem zbyt wiele, żeby rozpaczać, że nie mam już do was serca. Po pierwsze, straciłem azyl. Siedzę w pracowni zastawionej półkami pełnymi figurek, przesyconej zapachem lakierów i różnych mas plastycznych, pełnej narzędzi i poniewierających się wszędzie szkiców, ale to już nie jest moja magiczna kraina. Raczej miejsce ciągłych prób i porażek. Niewyobrażalne. Nigdy nie przypuszczałem, że pracownia może stać się miejscem przesyconym frustracją. Teraz niemal słyszę, jak każda ściana wrzeszczy. Każda kolejna figurka to klęska. Długo walczyłem o swój własny kawałek świata, więc ciężko mi patrzeć, jak spokój i zadowolenie uciekają stąd z krzykiem przez drzwi brutalnie wywalone kopniakiem.

Kram opowiadacza – tak we wstępie do „Więzów krwi” z przymrużeniem oka pisze o swojej książce Kossakowska, jakby nieco bagatelizując ten zbiór opowiadań z różnych czasów. Zbiór niejednorodny, wielogatunkowy, przewrotny. Niepotrzebne to umniejszenie, albowiem nie ma w „Więzach krwi” tekstu słabego, odstającego jakością. Każdy akapit jest tu na miejscu i każdy potwierdza mistrzostwo tej nietuzinkowej autorki.
(...)Są w tym zbiorze opowiadania smutne, jak debiutancka „Mucha”, są też fragmenty dowcipne, wręcz groteskowe. Tytułowe „Więzy…” są balladą inspirowaną lovecraftowskimi motywami, a „Spokój Szarej Wody”, tekst pisany do antologii o katach, pokazuje, jak można uciec od konwencji, stworzyć nową i jeszcze dostarczyć sobie i czytelnikowi świetnej zabawy. Nie wolno też zapominać o formalnych i stylistycznych ambicjach Kossakowskiej, której jędrny i trafny, a czasem też cudownie poetycki język mógłby stanowić wzór dla niejednego początkującego autora.

Więcej -  w papierowym wydaniu "Nowej Fantastyki" 7/07, str. 66-67.

Dla Mai Lidii Kossakowskiej kryterium doboru opowiadań do zbioru Więzy krwi stała się różnorodność. Teksty (z wyjątkiem dwóch) nie są ze sobą powiązane ani fabularnie, ani tematycznie. Jest to jednocześnie niejako przekrojowe, choć oczywiście dość wybiórcze, spojrzenie na twórczość pisarki – od debiutu (rok 1996), aż po utwory sprzed dwóch lat. Jak więc prezentują się zawarte w tomie teksty?
Niemal wszystkie utrzymane są w mrocznej atmosferze. Tajemnicze, niepokojące, a niektóre wręcz przerażające, jak np. Hekatomba, w której pojawia się wizja Boga groźnego, nieznającego sprzeciwu, okrutnego. Jego sądy zdają się właściwie niezgodne z tym, w co, jak mi się zdaje, zwykliśmy wierzyć, niosą cierpienie, przytłaczają i budzą lęk.
(...) Znam osoby, którym opowiadania Kossakowskiej do gustu by nie przypadły. Nie wszyscy bowiem przepadają za takim specyficznym, zagadkowym, złowrogim, jakby chłodnym klimatem, który jest obecny w historiach z Więzów krwi. Ale z pewnością innym zupełnie to nie przeszkodzi, a wręcz zachęci. Na mnie teksty te, w większości zrobiły duże wrażenie – są pomysłowe, a nie zawadzi też poczuć czasem dreszczyk niepokoju, prawda?