„Młot na czarownice” jest znakomitą literaturą, którą czyta się na jednym oddechu. Dzięki narracji, którą pozwoliłem sobie sparafrazować we wstępie, czytelnik już po pierwszej stronie „czuje klimat” i z łatwością poznaje, obcą przecież, rzeczywistość. Niby dzieje się niewiele, ot, zagadki kryminalne rozwiązywane z namaszczeniem przez inkwizytora-detektywa, w których od czasu do czasu dochodzi do ostrzejszych akcji, a jednak naprawdę nie można się nudzić. Madderdin wyprzedza czytelnika w swych poczynaniach detektywistycznych, których niemal nie sposób przewidzieć, i które, choć zaskakujące, okazują się w końcu jak najbardziej logiczne. W dodatku w czytającym występuje permanentna potrzeba bliższego poznania tego bohatera. Jest on bowiem postacią niezwykle tajemniczą i skrytą, a jego motywy moralne są zagadką. Czy jest on tak naprawdę dobrym, czy złym człowiekiem? Czy ma racje w swych ocenach, czy nie? Okrutnik czy po prostu dziecko epoki?
Twój uniżony sługa, pisząc niniejszą recenzję pozwolił sobie, na przybliżenie innym swej wizji świata. Tak być nie powinno. Chodzi wszak o suchy opis faktów, krótkie przybliżenie fabuły i parę uwag, okraszających wypowiedź, by nie była zbyt mdłą. Jednak czasem powstrzymać się trudno, zrozumiesz to, szanowny Odbiorco, i wierzę, że wybaczysz mi, zagłębiając się w świat tak podobny, tak inny od tego, po którym stąpasz.